دوندگان اولترا ماراتن باید فوقالعاده آماده باشن تا بتونن مسابقاتی رو که گاهی بیش از ۱۶۰ کیلومتر طول دارن تحمل کنن، اما یه تحقیق جدید نشون داده که بدنشون بهای این توانایی رو میپردازه.
محققان گزارش دادن که دوندگان استقامت شدید در طول مسابقه دچار تجزیه گلبولهای قرمز طبیعی خود میشن و این موضوع اونها را در معرض خطر کمخونی (آنمی) قرار میده. این یافتهها ۱۸ فوریه (۳۰ بهمن) در مجله Blood: Red Cells & Iron منتشر شده.
محققان دریافتند که اساساً آسیبی که چنین دویدنهای طولانی مدتی ایجاد میکند، باعث پیری سریع و تجزیه گلبولهای قرمز میشود و این تخریب با افزایش مسافت بیشتر میشود.
تراویس نمکوف، محقق ارشد و دانشیار بیوشیمی و ژنتیک مولکولی در دانشگاه کلرادو انشوتز، گفت: “بر اساس این دادهها، ما راهنمایی نداریم که آیا مردم باید در این نوع رویدادها شرکت کنند یا نه.” او در یک بیانیه مطبوعاتی افزود: “چیزی که میتوانیم بگوییم این است که وقتی این کار را میکنند، استرس مداوم در حال آسیب زدن به فراوانترین سلول بدن است.”
برای این مطالعه، محققان نمونههای خون گرفتهشده از ورزشکاران را قبل و بعد از شرکت در دو رویداد دو در سطح جهانی در فرانسه مقایسه کردند: مسابقه ۲۵ مایلی (۴۰ کیلومتری) مارتینی-کومب-ا-شامونی و مسابقه ۱۰۶ مایلی (۱۷۰ کیلومتری) اولترا تریل دو مون بلان. برای مقایسه، یک ماراتن معمولی ۴۲ کیلومتر طول دارد.
نمونهها از ۱۱ دونده در مسابقه کوتاهتر و ۱۲ دونده در مسابقه طولانیتر گرفته شد. تیم تحقیقاتی به طور خاص به تغییرات گلبولهای قرمز دوندگان نگاه کرد، سلولهایی که اکسیژن، مواد مغذی و مواد زائد را در سراسر بدن حمل میکنند.
این سلولها باید به اندازه کافی انعطافپذیر باشند تا بتوانند از رگهای خونی کوچک عبور کنند، اما نتایج نشان داد که سلولها در طول یک مسابقه استقامتی انعطافپذیری خود را از دست میدهند.
محققان دریافتند که تغییرات فشار خون، التهاب و استرس اکسیداتیو همگی در طول دویدن طولانی مدت به گلبولهای قرمز آسیب میرسانند. این الگوی آسیب پس از مسابقه ۴۰ کیلومتری به وضوح دیده شد و در مسابقه ۱۷۰ کیلومتری تشدید شده بود.
نمکوف گفت: “در نقطهای بین مسافتهای ماراتن و اولترا ماراتن، آسیب واقعاً شروع به تثبیت خود میکند.”
محققان گفتند که با افزایش طول مسافت دو، ورزشکاران میتوانند انتظار از دست دادن گلبولهای قرمز بیشتری را داشته باشند و آسیب بیشتری به سلولهای باقیمانده در گردش وارد شود.
با این حال، محققان نمیتوانند بگویند که این تخلیه گلبولهای قرمز چگونه بر سلامت کوتاهمدت یا بلندمدت ورزشکاران تأثیر میگذارد.
نمکوف گفت: “ما مشاهده کردهایم که این آسیب اتفاق میافتد، اما نمیدانیم چقدر طول میکشد تا بدن آن آسیب را ترمیم کند، آیا آن آسیب تأثیر بلندمدتی دارد و آیا آن تأثیر خوب است یا بد.”
محققان خاطرنشان کردند که مطالعه بیشتر میتواند نه تنها به ورزشکاران استقامتی، بلکه به افراد عادی که نیاز به تزریق خون دارند نیز کمک کند. خون ذخیرهشده پس از چند هفته نگهداری شروع به تجزیه شدن میکند و پس از شش هفته برای تزریق غیرقابل استفاده میشود. بینشهای بهدستآمده از ورزشکاران استقامتی ممکن است راههای بهتری برای مدیریت و نگهداری خون اهدایی نشان دهد.
آنجلو دالساندرو، محقق ارشد و استاد دانشگاه کلرادو انشوتز، گفت: “گلبولهای قرمز به طرز قابل توجهی انعطافپذیر هستند، اما همچنین به شدت به استرس مکانیکی و اکسیداتیو حساس هستند. این مطالعه نشان میدهد که ورزش استقامتی شدید گلبولهای قرمز را از طریق مکانیسمهایی که منعکسکننده آنچه در طول ذخیره خون مشاهده میکنیم، به سمت پیری تسریعشده سوق میدهد.” او در یک بیانیه مطبوعاتی افزود: “درک این مسیرهای مشترک فرصتی منحصربهفرد به ما میدهد تا یاد بگیریم چگونه از عملکرد سلولهای خونی هم در ورزشکاران و هم در پزشکی انتقال خون بهتر محافظت کنیم.”
محققان قصد دارند این مطالعه را با شرکتکنندگان بیشتر و نمونههای خون اضافی که در طول و بعد از مسابقات گرفته میشود، تکرار کنند.
